سنگسار ِ کلام

سحرگاهان
کتاب ِ مقدس از سقف باريدن
باريدن گرفت.
مذاب ِ کلمات
در پياله ی ِ کفر
ِرِنگ ِبی رمقی را
به تلنگر ِ سقوط
رقصيدند.


در بستر ِ عمومی ی ِ عشق
در چنبر ِ تنهايی
به خواب رفته
گناه ِ آخرين.


نون
رَنگ ِ نگاه ِ تو را
دايره می زند
و قلم
سر از تيررس ِ سايه ی ِ سردت
می دزدد.
پرده ی ِ دالان ِ شايعه
لرزش ِ شرم را
در تشنج ِ سوگندهای ِ پاک
به غشغشه
نشسته است.


ُرُمبيدن ِ سقف ِ تقدس
از وزن ِ کلام
چادر ِ مهيبی از تطهير
بر جسد ِ معصيت پوشيد.


بر گوری بی نشان،
زوزه ی ِ سگی چلاق
باران ِ آمرزش را
در گندآب ِ آسمان
می گريد.