هاشم ِ فیاض هم از دارِ دنیا رفت. به دور از همه ی ِ نوستالژی های ِ معمول در مورد ِ این پدیده ی ِ نیمه جان و ای بسا مرده ای که نامش تعزیه است، به نظر من هاشم ِ فیاض در میان دست اندرکاران سنتی ی ِ تعزیه آدم بسیار مهم و مرجعی بود. جدای ِ از اطلاعات و بایگانی یِ مهمی که فیاض داشت، ضمنا ً باید از قدرت ِ شبیه خوانی یا بازیگری ی ِ او هم یاد کرد. من تنها یک بار او را در یک تعزیه ی ِ مضحک در نقش ِ "یهودی" دیدم که بی هیچ اغراقی بی نظیر بود. در ضمن شیوه ی ِ بازی او با تمام ِ شبیه خوان هایی که من در زنده گی دیده بودم فرق می کرد. باور کردنی نبود که آن آدم ِ چاق ِ اخمویی که به سختی می توانست راه برود، در هنگام ِ بازی، این قدر شوخ و بامزه و چست و چابک باشد.
تنها برخورد ِ شخصی ی ِ من با هاشم ِ فیاض در روزی بود که جایزه ی ِ دوم ِ کارگردانی ی ِ جشنواره ی ِ نمایش های ِ سنتی و آیینی برای ِ نمایش ِ "آبی که مار می خورد زهر میشود" را از دست او در تئاتر ِ شهر گرفتم. دو نفر ِ دیگری که برای ِ اهدای ِ جوایز بر روی ِ صحنه حضور داشتند سعدی افشار و مرشد ترابی بودند.