GOOSSUN گوسان

Grotowski in Iran

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Wed, 29 Oct 2008 10:54:00 +0000

Jerzy Grotowski shaking hand with Empress Farah in Shiraz Art Festival.

I have been at the Library for Iranian Studies few days ago and there I found the book of Shiraz Art Festival and in it a few photographs of Grotowski and his performance The Constant Prince taken during the festival. Here is one of the photos as an announcement for the special event Goossun Art-illery is going to arrange to celebrate the Year Of Grotoswki in 2009.

Music

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Sat, 18 Oct 2008 07:07:00 +0000

Using music during training is a tricky thing. The danger is that the performers might be carried away by the music and begin to merely "enjoy themselves" rather than using the music as an aid that serves the purpose of each certain task they would be working on.
In my experience music can be a very useful tool in training in three different ways:
1) using music as pattern to clarify the movements by the guidance of the rhythm
2) using music as contexts: performing a fixed sequence of action to different musics, colors the action and helps the performers to explore more possibilities in the materials they have created
3) using music for orchestrating various parts of action: i.e. we could have three performers a and blues song played by a guitar, a base and a drum set and we ask one performer to move in accordance with the guitar, the other performer with the drums and the other with the base.
Furthermore, one single performer can as well use different parts of his or her own body, each reacting to one instrument. In this way the music serves as a very useful aid to clarify the orchestration of the action.
These have proved very useful when I train beginners to communicate certain principle to then in a non-verbal way.

Anyway, what does make music so magical? Isn't the precise mathematical structure of its scores that strikes our emotions? Grotowski says, "spontaneity only happens within a structure." That is what happens with music.

When it doesn't work

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Fri, 17 Oct 2008 18:43:00 +0000

Everyone who has done theatre knows that there are days (sometime many successive ones) where "it" doesn't work. Then as the director you ought to come up with some solution. You cannot not be "inspired" as some would put it; you cannot be unfocused; you cannot be lost or you'll be lost.
At these situations the director must make sure that everyone feel safe, that everyone feels that they are in good hands. And in order to do that, the director has one primary task to solve, that is, to make sure that he has created a secure working space where the only "problems" are those related to the "craft" and not chaos created by dis-organization.

WMD

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Thu, 16 Oct 2008 10:46:00 +0000

Just been looking at the The World Movement for Democracy's website whose URL is www.wmd.org. WMD, amm... wasn't that what some invaded Iraq for?

ANAGRAM (103)

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Tue, 29 Jul 2008 14:50:00 +0000

I cannot eliminate my self from myself.

Deep-rest (a music video)

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Tue, 29 Jul 2008 12:43:00 +0000

آقای معیری، ممنون

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Thu, 03 Jul 2008 14:41:00 +0000

یکی از عارضه‌هایِِ زنده‌گی در «غربت» این است که آدم معمولاً از دوستانش آنقدر بی‌خبر است تا اینکه خلاصه «خبرشان می‌رسد.» هر روز خبرِ مرگِ یکی از اهلِ فرهنگ را در اخبار می‌خوانی؛ دوستان، آشنایان، کسانی که شاید شخصاً نمی‌شناختی ولی در شکل‌گیری‌یِ کاری و فرهنگی‌یِ تو بسیار موثر بوده‌اند. با خودم می‌گویم که نوشتن در سوگِ از دست‌رفته‌گان تذویر و خود‌ارضائی‌ست وقتی که در زمان حیاتشان از ایشان ننوشتیم که بدانند چه اندازه به گردنِ ما حق داشته و دارند. اما...

دیروز فرهنگِ معیری هم رفت. و من نه تنها غمگین از این که او دیگر نیست (که سرنوشتِ همه‌یِ ماست) بلکه متاسف از اینم که چه مقدار خاطره و تجربه و دانش و منشِ فرهنگی‌یِ ثبت نشده هم با او رفت و ما را تهی‌دست‌تر گذاشت. یعنی گنجینه‌ای که ما با بی‌دقتی و سر‌-به-‌هوائی از جمع‌آوری و تدوین‌اش غفلت کردیم؛ و می‌کنیم. دلیلِ انقطاعِ فرهنگی همیشه حمله‌یِ مغول نیست؛ کم‌کاری‌یِ ما در ثبت، فهم و امتدادِ تجربه‌ها نیز یکی از دلایلِ این بیماری‌یِ تاریخی‌یِ ماست. معیری دستِ‌کم خودش این همت را داشت که آموزش‌گاهی راه بیندارد و نه تنها تجربه‌هایش را به جوانان منتقل کند، بلکه کمکی هم باشد برایِ ورود و دوام‌شان در تئاتر و سینما. و از این منظر است که من می‌خواهم چند خطی در یاد او بنویسم. نه برایِ آن کسی که دیگر نیست؛ بلکه برای آنچه کرد و همیشه خواهد ماند. باشد که دیگران از زاویه‌هایِ دیگر درباره‌یِ او بنویسند.

من اولین بار فرهنگِ معیری راسالِ ۱۳۷۶ هنگامِ عکاسی از نمایشِ بانو آئویی‌یِ بهرام بیضائی ملاقات کردم. بر‌خلافِ رسمِ معمولِ «آدم معروف‌ها» معیری بسیار خوش‌برخورد و اهلِ خوش-و-بش بود. در همان اولین برخورد هم چند نکته درباره‌یِِ نور و طراحی‌یِ گریم و عکاسی و .... به اصطلاحِ خودمانی «همین طور سرپائی» به بنده گوش‌زد کرد که آموزنده بود. آن روزها، روزهایِ رونق تئاتر بود و همه‌یِ «قومِ مغضوبین» از طرفی و جوانانِ تازه از گردِ راه رسیده از طرف دیگر مشغول به کار. من هم در آن بین در تلاش برایِ ساختنِ نمایشِ اژدهاک به هر دری می‌زدم و با کمک‌هایِ آتیلا پسیانی درها داشتند کم کم باز می‌شدند. در این اثنا من فرهنگ معیری را هر از گاهی سرِ کارهایِ بیضائی
یا حمید امجد می‌دیدم. در یکی از این دیدارها معیری از تلاشِ من برایِ اجرایِ اژدهاک خبردار شد و پرسید: «برایِ گریم چه فکری کردی؟» من هم مفصل فکرهایم را برایش گفتم؛ چرا که از چهره‌اش معلوم بود که واقعاً علاقه‌مند است و محضِ وقت‌گذرانی سوآل نمی‌کند. بعد هم گفت «من یه دانشجوئی می‌شناسم که خیلی به این کار علاقه‌منده و اگه اجازه بدین بیاد در محضرِ شما چیز یاد بگیره!» پرسیدم «شاگردِ شماست؟ اسمش چیه؟» گفت «اسمش فرهنگ معیری‌ئه.» من کمی گیج، کمی خجالت‌زده گفتم «سر به سر می‌ذارین آقایِ معیری» گفت «نه جونِ مامان» گفتم «ما هیچ بودجه‌ای هم نداریم واسه این کار.» گفت «نگران نباش.»
این پیشنهاد برایم باور کردنی نبود، به همین دلیل راستش چندان پی‌اش را نگرفتم. اما معیری جدی بود. چند روز بعد زنگ زد و جویایِ اینکه کارها چطور پیش می‌رود و ... با اینکه اجرایِ ا‌‌‌ژدهاک تا یک‌سال و نیم پس از آن عملی نشد، با این حال معیری با تمامِ تنگی‌یِ وقت سرِ قول‌اش ماند و طراحی‌ی گریمِ نمایشِ اژدهاک را انجام داد. حتا چند باری هم در طولِ اجراهایِ عمومی به تئاترِ شهر آمد تا مطمئن شود که گریمور‌هایِ تئاترِ شهر طرح را درست اجرا می‌کنند. و این جلسات تبدیل می‌شد به کلاسِ گریم برایِ گریمورّهایِ تئاترِ شهر. ما همه با دهن باز می‌دیدیم که چطور معیری با بالا-پائین کردن یک خط ظریف، به چهره‌یِ بازیگر شخصیت می‌دهد.

بعد از اژدهاک امکانِ همکاری‌یِ مجدد پیش نیامد ولی رابطه‌یِ دوستانه برقرار بود. معیری مدام اخبار کارهایم را تعقیب می‌کرد و گاه کسانی را به من معرفی یا مرا به کسانی معرفی می‌کرد که به نظرش برایِ کارهایِ آینده مفید بودند. این خلق و خویِ‌ معیری بود که آدم‌ها را با هم آشنا می‌کرد و به قولِ معروف آدم‌ها را به هم «جوش می‌داد.» به نظرم خیلی از بازیگرانِ جوان مدیونِ این اخلاقِ معیری هستند.

بعد‌ از مدتِ کوتاهی آزادی‌یِ مختصر در فضایِ تئاتر و امکان کار کردن برایِ اغلبِ اهلِ تئاتر و به خصوص جوانانِ هم‌نسلِ من، وضع دوباره بد شد و سانسورِ و بی‌نظمی و ناتوانی‌یِ مدیریتِ تئاتر در سامان دادنِ بودجه‌یِ اندکِ تئاتر، کلِ تئاترِ ایران را به اوضاعِ‌ماقبلِ دومِ خرداد پرتاب کرد. به خصوص بعد از بر سرِ کار آمدنِ مجید شریف خدایی که گُلِ ناتوانی‌یِ مدیریتی و ناآگاهی‌یِ هنری‌اش را به سبزه‌یِ «دو-به-هم-زنی» و ایجادِ تفرقه در بینِ هنرمندان آراسته بود، امکانِ کار و فعالیت در فضایِ تئاتر هر روز کمتر و کمتر می‌شد. بعد از این که گروهِ کوچکِ من از این جا رانده و از آن جا مانده در حالِ از هم پاشیدن بود، فرهنگ معیری با سخاوتِ بی‌کران به ما پیشنهاد کرد که در یکی از اتاق‌هایِ آموزشگاه‌اش، بدون پرداختِ حتا یک شاهی، تمریناتِ نمایشِ ماما گودریلا را ادامه دهیم. ما عصرها، بعد از کلاس‌هایِ معیری در آن اتاقِ کوچک تمرین می‌کردیم و معیری در دفترش می‌نشست و سیگار دود می‌کرد و منتظر می‌ماند تا کارِ‌ ما تمام شود. گاهی هم، خیلی به ندرت می‌آمد بخش‌هایی از کار را تماشا می‌کرد. چیزی هم نمی‌گفت. می‌گفت «وقتش که شد، خبرت می‌کنم.» با این حال همیشه راهِ حلی برایِ مشکلاتِ تکنیکی پیشنهاد می‌کرد که به عقلِ هیچ جنی هم خطور نمی‌کرد و فقط در قوطی‌یِ مردِ با تجربه‌ای مثلِ او پیدا می‌شد.
بعد از این که ماما گودزیلا «در بازبینی‌یِ هیأتِ نظارت مردود اعلام شد» گروهِ ما دست از پا درازتر، خانه‌نشین شد. ما کاملا ناامید شده بودیم و به اصطلاحِ «بی‌خیالِ ماجرا.» اما معیری دست‌بردار نبود. هر چند روز یک‌ بار زنگ می‌زد با خنده می‌گفت که «ارباب، ما رو کی استخدام می‌کنی؟ یه کاری دس بگیر دیگه.» ولی با این همه تولیدِ نمایش غیرِ ممکن شده بود و من هم خسته و ناامید شده بودم.
آخرین باری که امکانِ کارگردانی‌یِ یک نمایش برایم فراهم شد، زمانی بود که حمید امجد برایِ چند روزی به شکلِ نیم‌بند مدیریتِ خانه‌یِ نمایش را به عهده گرفته بود و از من خواست که نمایشی را در آن‌جا اجرا کنم؛ با بازی‌یِ اتیلا پسیانی و بر اساسِ متنی که محمد چرمشیر در امتداد تمرین‌ها برایمان بنویسد و نامش: مردِ پنجم. همان موقع به معیری زنگ زدم که بداند دوباره دارم کار می‌کنم. معیری ناخوش بود و نمی‌توانست بیاید پایِ تلفن. چند روز بعد با این که هنوز شدیداً مریض بود زنگ زد و ابرازِ خورسندی و اینکه «حالم که بهتر شد میام ببینم چه فکری واسه گریم می‌شه کرد» .... مردِ پنجم هم مانندِ بسیاری از کارهایِ تئاتری‌یِ من در ایران، با این که آماده شده بود، ولی هرگز اجرا نشد.
آن گفت‌وگویِ تلفنی‌یِ در بستر بیماری آخرین گفت‌وگویِ من با فرهنگِ معیری بود. من بدون خداحافظی با دوستان ایران را ترک کردم و برایِ مدت‌هایِ مدید از کسی خبری نداشتم جز از راهِ خواندنِ اخبارِ کارشان در اینترنت. یک بار هم که دفترچه‌یِ تلفن‌ام را گذاشتم جلوم و به تمامِ دوستانم در ایران زنگ زدم، دستم به معیری نرسید.

گمان نمی‌کنم که من تنها کسی بوده باشم که مورد چنین الطافی از جانبِ معیری قرار گرفته بود. این‌گونه حمایت‌ها و تشویق‌ها بخشی از شخصیتِ او بود و شامل هر کسی که با او رابطه داشت می‌شد. وگرنه دلیلی نداشت که معیری به جوانِ ناشناسِ تازه از گردِ راه رسیده‌ای چون من این همه توجه کند. آن هم در جوِ مملو از بی‌اعتمادی و پر از حسادتِ فضایِ هنری‌یِ ایران که زیرِ آب همدیگر را زدن همیشه منفعت‌اش از دوستی و پشتیبانی‌یِ‌ از یکدیگر بیشتر است.
چیزی را هم باید در اینجا اضافه کنم: معیری تنها کسی نبود که در آن روزهایِ بد کمکم کرد و مشوقم بود که دل‌سرد نشوم. اصغر همت، محمود استادمحمد، بهروز غریب‌پور، حسین مسافرآستانه، آتیلا پسیانی، محمدرضا اصلانی و خیلی‌هایِ دیگر هر کدام به تنهائی و در حد توانِ خود از هیچ کمکی مضایقه نکردند. آنچه مرا به حیرت می‌اندازد این است که چرا این محبت‌ها، حسنِ نیت‌ها و مهربانی‌ها هیچ وقت به هم نمی‌رسند و با هم ملاقات نمی‌کنند. در فضایِ بی‌اعتمادی‌یِ ‌بوجود آمده در ایران، بسیاری از اهلِ فرهنگ سال‌هاست که از هم بی‌خبرند. این فاصله‌ها باعثِ راکد ماندن و به هرز رفتن همه‌یِ آن انرژی‌های مثبتی می‌شود که این عزیزان در خود دارند و هرگز از پیشکش‌اش دریغ نورزیده‌اند.

رابطه‌یِ اهلِ فرهنگ و هنر با یکدیگر یکی از ضروریاتِ زایشِ فرهنگی‌ست. منظورم این نیست که مدام قربان‌-صدقه‌یِ هم برویم و به هم جایزه بدهیم. رقابت‌ و چشم-هم-چشمی هم البته امری‌ست طبیعی در حیطه‌یِ هنر. اما بیائید همه‌یِ تقصیر‌ها را به گردنِ‌ حکومت‌ها (که در چند هزار سالِ گذشته عینِ هم بوده‌اند) نیندازیم و برایِ احترام گذاشتن به فرهنگ و به یکدیگر منتظر معجزه نباشیم.
فرهنگِ معیری این فرهنگ را داشت که نقطه‌یِ ارتباط و آشنائیِ اهل تئاتر و سینما باشد و تجربه‌هایش را با جوانان تقسیم کند. آقایِ معیری، ممنون!‌

This text was first published on Zamaneh.

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Sat, 05 Apr 2008 20:15:00 +0000

“I ache in all the places where others get pleasure.” – Antonin Artaud

Qué?

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Fri, 04 Apr 2008 11:40:00 +0000

What could possibly top the Global Warming? Here, we got a man pregnant, mothafucka!
A US man who is six months pregnant

ANAGRAM (102)

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Fri, 04 Apr 2008 05:30:00 +0000

“impossible”
i’m possible

ANAGRAM (101)

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Sat, 15 Mar 2008 14:23:00 +0000

The only universal truth I know
Is Coca Cola

Explaining what I do

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Sat, 01 Mar 2008 10:50:00 +0000

I spent some hours yesterday with a good friend of mine who's job is delivering water to business places. We drove around while he delivered huge bottles of water to various places. In one of the places, where it was inconvenient to park, he asked me if I could give him a hand and deliver the water to the designated office and get the receipts signed. I said "sure."
So up I went to the sixth floor of a business complex and knocked on the door. A young smiling lady opened the door and showed me the way to where the water should be placed. Except for greetings and few words of politeness, neither I nor the lady said anything. I then gave her the papers to sign and collected the empty bottles, came back down to the street, threw the empty bottles in the back of the van and we drove to the next place.
I really enjoyed doing this. For the first time I did not have to explain who I was and what I was doing. It was pretty evident what I was doing and who I was, was defined but what I was doing. Where as in my everyday life as a so-called "artist" I am sick and tired of explaining myself and what I do 24/7 to any fucking Mr. or Mrs. Nobody who just happened–through butt kissing–to get a job in a cultural organization, in a gallery, in a theatre, in a film distribution company etc.
Delivering water, a job with meaning. That's what art lacks: meaning. This question has been preoccupying my mind for a long time: "how can I make sure what I do has an actual meaning beyond the empty values and decedent routines of petit bourgeoisie?"

Duchamp and I

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Mon, 25 Feb 2008 22:46:00 +0000

Today my friend Sam and I went to Duchamp, Man Ray and Picabia’s exhibition at Tate Modern. Even though I have always been fascinated by the Dadaists but I wasn’t actually in the mood of being exposed to “art” today. In fact it has been a while that I am strictly avoiding “art” and “artists.” But then we were driving aimlessly around London with nowhere to go to and we then found ourselves in front of the Tate Modern with a vacant parking place. So we reluctantly decided to go to the exhibition.
At first we talked about entering the building and exit without seeing any of the exhibition. That would be Dadaistic. But it was cold outside. So we compromised and agreed that we go to the exhibition for the time span of an hour that our parking ticket allowed us, but avoid looking at the most famous piece: Fountain.

I have made it into a principle to avoid what tourists do. For instance I managed not to see the Eiffel Tower when I went to Paris, nor have I ever seen the Little Mermaid in Copenhagen, nor the Parliament’s dome, Reichstag in Berlin and many other tourist attractions or works of art that have been reduced to tourist attraction.

Anyway, Sam and I went to Tate Modern and as you could imagine it were not easy to overlook the Fountain. So we did see it in the end. But I wanted to make a manifestation, a disrespectful gesture towards Duchamp’s artwork. So I decided to take a photograph of myself, standing in front of Fountain, the pissoir, with my hand covering my eyes. But the guard said that rules of the museum do not permit visitors to take photographs. I told her this is a Dada exhibition, what the hell is “rules.” She seemed perplexed; I think that was the first time she had heard that word. But she repeated with more emphasis that it was “against the rules.” We got very disappointed. But we couldn’t accept that, could we? So after a while I wet in front of the pissoir and Sam quickly snapped a picture with his mobile phone.

That was a little act of Dada. But I am not really satisfied. I am thinking to go back to the museum and this time pee in the pissoir. Just wonder what would happen to me if I do that? I am sure that the Dadaists would laugh their ass off in their graves.

Pære-ker-dansk

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Thu, 21 Feb 2008 10:34:00 +0000

Drawing by Jens Walter Peter Burau

Introduction: February 21st has been declared the International Mother Language Day by UNESCO. For this occasion the text below has been published today in the Danish major newspaper, Politiken. It is my first poem in Danish and it pays homage and alludes to the poem "World's Citizen in Denmark" by the Danish renowned poet, Benny Andersen.
Upon the news of the publication of my poem in Politiken, Jens Burau has drawn the caricature you can see above.

---------------------------------------------------
Pære-ker-dansk
af Vahid

Køb bananer hver morgen
Og to kolde fra kassen
Jeg spiser leverpostej
Og har onde drømmer hver nat
Det smager godt
Selv om nogle siger det er klamt
Men jeg er ik’ ramt?

Jeg taler dansk med munden fuld af rugbrød
Med fløde
Og danser med Lars og Danebrog i hånden - rødt i rødt
Jeg danser to-tur til Vejle,
Kald det kærlighed sejler op ad åen og raballer i strædet
Jeg danser til dem alle
"Men jeg danser dem temmelig udansk."

At være baggårdskat det er et hundeliv
Men det rager mig
Hallo!
Jeg bor heldigvis på asylcentre
Hvor du fra?

Jeg bor i Danmark
Min seng er fra Serbien
Min kæreste fra Chile
Madpakken fra Røde Kors
Min au pair fra Thailand
Min fugleinfluenza og ecco sko fra Indonesien
Min løn fra Saudi ”Lykkelige” Arabien
Mine sår er fra Afghanistan
Og mine lidelser fra hele verden.
Men nu
“Lyder de mere og mere som danske”

Jeg betaler skat, stemmer i Tarm,
Arbejder i Malmø, for at bo i København,
Får abort i København,
Jeg mister mig selv i mængden,
Bliver buret inde i Guantanamo
Og dør langsomt på Riget
“Men midt i det hele er jeg så pære-ker-dansk
Alverden samles i mig
Og bliver godt rystet sammen!”

-----------------------------------------------------
Note: 21. februar er udnævnt til International Mother Language Day af UNESCO. For at fejre mærkedagen, vil jeg dele mit første danske digt med jer. Jeg benytter også muligheden til at hylde en af mine yndlingsforfattere, Benny Andersen og hans digt Verdensborger i Danmark.

They Hate Hookers (Trailer)

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Wed, 20 Feb 2008 16:29:00 +0000

Same story: different times & places

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Tue, 05 Feb 2008 12:38:00 +0000

After thirty three years a photographer captures a similar scene of people thrown out of window in order to escape fire.

This happened today in Germany. Parents throw the baby off window to save him/her fire. Many years ago, on On July 22, 1975, Stanley J. Forman captured the picture bellow on Marlborough Street where a woman threw herself and her baby off the window to escape fire.
This is amazing! Same thing twice, only photographers were better at their job in the past!!

ANAGRAM (100)

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Mon, 28 Jan 2008 11:14:00 +0000

There is no refuge, only camps.

ANAGRAM (99)

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Thu, 17 Jan 2008 02:06:00 +0000

A camp
Like a cramp
And tens of thousands of tramp-like refugees
Camped in the end of a dead-end

Hundreds of thousands of vomiting mouths
Over a tiny table
Where the main course is deportation

The road is only one-way
For a baby born in refugee camp
A bomb with no name

G. G. Marquez: A Farewell Letter

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Wed, 09 Jan 2008 18:45:00 +0000

If for an instant God were to forget that I am rag doll and gifted me with a piece of life,
possibly I wouldn't say all that I think,
but rather I would think of all that I say.
I would value things,
not for their worth but for what they mean.
I would sleep little, dream more,
understanding that for each minute we close our eyes we lose sixty seconds of light.

I would walk when others hold back.
I would wake when others sleep.
I would listen when others talk,
and how I would enjoy a good chocolate ice cream!
If God were to give me a piece of life,
I would dress simply,
throw myself face first into the sun,
baring not only my body but also my soul.
My God, if I had a heart, I would write my hate on ice,
and wait for the sun to show.
Over the stars I would paint with a Van Gogh dream a Benedetti poem,
and a Serrat song would be the serenade I'd offer to the moon.
With my tears I would water roses,
to feel the pain of their thorns,
and the red kiss of their petals.

My God, if I had a piece of life...
I wouldn't let a single day pass without telling the people I love that I love them.
I would convince each woman and each man that they are my favorites,
and I would live in love with love.
I would show men how very wrong they are to think that they cease to be in love when they grow old,
not knowing that they grow old when they cease to love!
To a child I shall give wings,
but I shall let him learn to fly on his own.
I would teach the old that death does not come with old age,
but with forgetting.
So much have I learned from you, oh men...

I have learned that everyone wants to live on the peak of the mountain,
without knowing that real happiness is in how it is scaled.
I have learned that when a newborn child squeezes for the first time with his tiny fist his father's finger,
he has him trapped forever.
I have learned that a man has the right to look down on another only when he has to help the other get to his feet.
From you I have learned so many things,
but in truth they won't be of much use,
for when I keep them within this suitcase,
unhappily shall I be dying.

Read the original Spanish text.

New Photos

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Fri, 04 Jan 2008 19:42:00 +0000

See more on my Facebook.

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Fri, 14 Dec 2007 21:13:00 +0000

“Each time the ground begins to shake under your feet, each time you are no longer sure of the stability of your past experience” Grotowski advised me “go back to your origins, to where you started.”
– Eugenio Barba, Theatre: Solitude, Craft, Revolt, p. 52

But where is our "origins?" Where each of us has started from?" Where did I really come from?

ANAGRAM (98)

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Mon, 10 Dec 2007 12:17:00 +0000

Obvious
Like unopened envelopes
Tomorrow contains only
Bills of yesterday.
What are we paying for?

ANAGRAM (97)

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Sun, 09 Dec 2007 16:43:00 +0000

Living in a world
Where nothing comes out of suicide but death
What do you expect me to sell?

Dying in a world
Where all life brings is death
What do you want me to buy?

Don’t cry
It’s your tears
Your weakness
Your naïve sweetness
—what you call moderation—
That makes me sick in my stomach

Wipe you tear and look:
All you can sell is your life
For a very low price
And all you can buy is your death
For even a cheaper price

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Sun, 09 Dec 2007 15:02:00 +0000

The M word!

noreply@blogger.com (I didn't write this!) — Mon, 03 Dec 2007 19:56:00 +0000

Just wonder if anyone knows what the name of the teddy bear has become after a teacher in Sudan had been jailed for calling him Mohammad? They didn't like the name and jailed the teacher. So what's the teddy bear's name now?